3x toeval bestaat niet – #2

toeval bestaat niet - witte wereld

Herinner je mijn vorige blog over ‘toeval bestaat niet’ nog? We zijn inmiddels alweer een maand verder en jawel: ik heb weer 3 ‘toevalligheden’ voor je! Niet alleen van afgelopen maand, maar ook een bijzondere uit de oude doos. Als ik terugkijk hebben er zich al heel wat toevalligheden voorgedaan in mijn leven en daar deel ik er ook graag af en toe eentje van. Lees je mee?

Komen ze! 3 ‘toevalligheden’:

  1. Ik zit begin maart in de auto op weg naar huis, als er door m’n hoofd flitst dat ik mijn vriendinnetje Marien al een tijd, zo’n 2 maanden, niet heb gezien of gesproken. Hoog tijd om daar verandering in te brengen! Ik besluit dat ik bij thuiskomst direct een appje de deur uit ga doen, voor het plannen van een date. Het is nog geen minuut later of ik word in de auto gebeld. Wie denk je? Marien natuurlijk! En wij bellen serieus vrijwel nooit. Ik druk haar in eerste instantie ook nog eens per ongeluk weg haha. Ik zag nog net haar naam in beeld en bel haar verbaasd op met de vraag of zij ’t echt was. Ja, natuurlijk! Ze heeft een leuk nieuwtje en we kletsen even bij. Op het moment dat ik aan haar dacht, dacht ze dus ook aan mij. Telepathie!
  2. Een lieve collega van mij stuurde me naar aanleiding van mijn blog een leuk berichtje. Ze refereerde daarnaast nog naar iets anders, wat ik eerder aan haar had doorgegeven. Daar zouden we het nog wel een keer echt over hebben. De dag erna volg ik een herhalingscursus BHV voor m’n werk. Ik zou ‘m eigenlijk al in december volgen, maar deze cursus werd op het laatst gecanceld vanwege te weinig deelname. Het is een landelijke cursus en iedere BHV’er die wil, kan hierbij aansluiten. Er zijn dus BHV’ers van diverse bedrijven, maar wie is er ook? Juist, die lieve collega! Ha, zo kunnen we direct de daad bij het woord voegen en bijkletsen!
  3. Dit voorval is van een aantal jaren terug. Het heeft goed gesneeuwd en de wereld is prachtig wit. Samen met mijn moeder besluit ik onze Rottweiler uit te laten in het bos. We genoten volop van het prachtige, winterse landschap. Als we op een gegeven moment het bospad oplopen, denk ik in de verte iemand te zien. Mijn moeder ziet niemand, maar op mijn aandringen besluit ze de hond aan te lijnen. Niet iedereen is gecharmeerd van een snuffelende Rottweiler en daarnaast is ze moeilijk terug te krijgen als ze een andere hond in het vizier krijgt. Naarmate we dichterbij komen, denk ik nog steeds iemand te zien. Het lijkt alleen net of deze persoon niet dichterbij komt. Mijn moeder ziet nog steeds niemand en hoe dichterbij we komen, hoe meer ’t erop lijkt dat er inderdaad niemand tegemoet komt. Ik heb het vast verkeerd gezien. Tot we op de plek komen waar ik iemand dacht te zien. Er ligt een egel midden op het pad, in de sneeuw. Wellicht weet jij ook dat deze beestjes in de winter echt in winterslaap horen te zijn en dat het veel energie kost als dit wordt onderbroken. Daarnaast had onze Rottweiler, als ze los was geweest, graag willen ‘spelen’ met de egel (dat doet ze thuis ook graag). Dit had de egel nóg meer energie gekost. Gelukkig hadden we de hond aan de lijn en konden we de egel naar een fijne, winterslaap-proof plek brengen. Hopende dat ze daar verder zou gaan met haar winterslaap en zo de winter zou doorkomen. Zou het toeval zijn dat ik op die plek ‘iemand’ zag staan? Ik weet zeker van niet, het was vast een engel…

Heb jij in het verleden ook weleens iets meegemaakt, wat volgens jou écht geen toeval was?

*Bron foto

 

Geef een reactie