Van ‘No-sleeping’ naar ‘Co-sleeping’

Slapen bij papa ♡

We weten het allemaal: slaap is onmisbaar, voor ieder mens. Vaak besef je dit pas écht als je voor het eerst ouders wordt. In de eerste maanden vraagt je baby om de zoveel uur om voeding en dat betekent hoe dan ook gebroken nachten. Soms kan het ook zo zijn dat je kindje ’s nachts moeilijk slaapt vanwege krampjes of draait hij of zij de dag en nacht om. Je leert je nachtrust vaak dubbel en dwars waarderen, wij in ieder geval wel. Sinds Jonah’s komst is co-sleeping qua slapen dan ook de beste beslissing die we hebben gemaakt.

Het is en blijft een ‘heikel’ onderwerp en iédereen heeft er een mening over. Mijn ervaring is dat mensen ook al vrij snel na de geboorte vragen: “Goh, slaapt ‘ie al door?”. Nu kon ik destijds ‘ja’ zeggen, omdat Jonah na 7 weken al besloot door te slapen (lees: 6-8 uur ’s nachts aaneengesloten). Jonah sliep bij ons als een roosje! Overdag en ‘s avonds veelal beneden in de wagen (of draagdoek) en ’s nachts in zijn wiegje bij ons op de kamer. Na 4 maanden was het echter over met de pret. Ik begon weer te werken en Jonah dacht waarschijnlijk: “Als jij er overdag niet bent, ga ik dat gemiste lichaamscontact ’s nachts gewoon dubbel & dwars inhalen. Niet alleen op de dagen dat je werkt, maar gewoon altijd.” En zo geschiedde. Meneer kwam weer 1 à 2 keer per nacht voor een voeding.

Jonah sliep rond de 4 maanden ook nog gewoon bij ons op de kamer, maar sindsdien kwam het ‘s nachts steeds vaker voor dat hij bij ons in bed belandde en daar ook bleef. Toen Jonah nog jonger was, vond ik het ‘eng’ om hem bij ons in bed te hebben. Ik wilde niet op hem gaan liggen en ging om die reden ’s nachts altijd rechtop zitten om te voeden. Anders viel ik in slaap en lag hij alsnog bij ons in bed. Op een gegeven moment werd ik hier echter steeds makkelijker in en vanaf 5/6 maanden sliep Jonah ’s nachts vrijwel altijd bij ons in bed. Vaak kon ik me dan alleen vaag herinneren dat ik heel even wakker was geworden voor een voeding. Ik liet de natuur dus (eindelijk) z’n gang gaan en kreeg daar héél wat extra slaap voor terug.

Jonah is inmiddels bijna 20 maanden oud en slaapt ’s avonds in zijn eigen bedje. Hij roept ’s avonds zelf ‘bed!’, als hij echt moe is. Hij heeft dus totaal geen negatieve associatie met z’n bedje, ook omdat hij denk ik weet dat we er direct zijn als hij ons roept. Meestal wordt hij ’s avonds nog een keer wakker en dan gaat hij gewoon met ons mee naar bed. Ik verwacht dat hij op den duur ’s avonds niet meer wakker wordt en dat hij opeens doorslaapt. We wachten het gewoon rustig af en volgen zijn tempo.

Betekent dit dat we nu altijd kunnen doorslapen? Nee, maar wel dat we allemaal weer sneller in slaap vallen, als Jonah even wakker is geworden. Jonah slaapt bijvoorbeeld onrustig, als hij tandjes en kiezen krijgt. Ook heeft hij soms last van nachtmerries. Ik merk dat dit de laatste tijd een stuk minder is, maar hij werd een tijdlang soms echt in paniek wakker. Ook ’s nachts bij ons in bed. Ik werd dan ook even wakker, maar als hij mij en z’n papa dan voelde, viel hij zo weer in slaap en ik ook. Ik hoef dan namelijk niet uit bed en ben er ook direct. Op die manier worden we beiden niet heel erg wakker, waardoor we snel weer inslapen.

Ik zeg niet dat jij hetzelfde moet doen. Wellicht is co-sleeping iets wat totaal niet bij jou/jullie past en is jouw kindje sowieso een wat makkelijkere slaper. Ik kan echter wel uit ervaring zeggen, dat het voor heel veel rust zorgt. Helemaal bij kindjes die onrustig slapen. Ook merk ik dat Jonah zich heel erg veilig voelt op deze manier. Nieuwsgierig naar meer voor- en nadelen? Lees dit artikel van ‘oei ik groei’ dan eens. Hierin staat bijvoorbeeld ook dat uit onderzoek blijkt dat kindjes die alleen slapen, vaak een knuffel gebruiken als ‘beschermingsobject’. Kindjes die bij hun ouders slapen, hebben vaak geen knuffel. Klopt als een bus in ons geval! Jonah heeft geen knuffel of iets dergelijks. Ook is het wel belangrijk om rekening te houden met de veiligheid, waar in bovenstaand artikel ook op in wordt gegaan.

Wat mij betreft dus echt een schot in de roos, dat co-sleeping. Overigens nooit gedacht dat wij dat zouden doen. Ik heb voor Jonah’s geboorte namelijk vrij veel gelezen en had me voorgenomen om Jonah zelfstandig in slaap te ‘leren’ vallen. Dat is ook wel de methode die hier in het westen gebruikelijker is, maar waarvan ik inmiddels weet dat het niet bij ons past. Laten huilen onder het mom van een ‘5-minuten-regel’ of ‘huiluurtje’, gaat dwars tegen ons gevoel in. Samen op één kamer slapen leek me overigens altijd al heel fijn voor ons allemaal, maar samen in één bed leek Luuk en mij net een stap te ver. Zo zie je maar, dat het ouderschap iets is wat je ‘on-the-job’ leert en dat je als vader of moeder zijnde ergens opeens totaal anders over kunt denken.

Ik ben wel benieuwd naar andermans ervaringen! Doen jullie aan co-sleeping? Of hebben jullie juist hele andere slaapgewoontes?

4 comments

  1. MamaOnderneemt says:

    Wij hebben dit niet gedaan, maar het lijkt me wel heerlijk. Onze slaapkamer is te klein om er een babybedje of wiegje in te plaatsen en ik was bang om op mijn kindje te liggen. De afgelopen jaren hebben onze kinderen wel eens tussen ons in gelegrn als ze s nachts wakker werden, maar toen waren ze geen baby meer.

    • Yneke says:

      Ja, die angst snap ik heel goed! Vooral als ze zo inimini zijn en nog niet kunnen draaien. Als moeder zul je echter niet gauw op je kindje gaan liggen is uiteindelijk mijn ervaring. Dat heeft de natuur goed geregeld 🙂 (mits je geen verdovende middelen oid gebruikt natuurlijk). Maar als je je er niet fijn bij voelde, dan was apart slapen voor jullie toch gewoon prima. Als een wiegje dan niet in de kamer past, is ’t niet anders. Geniet je nu wat extra van die warme lijfjes tegen je aan, als ze zelf bij je in bed kruipen :-).

  2. Henny says:

    Wij zaten met Henri ook met een “nachthuilbaby”
    Heel lang heeft hij bij ons geslapen ,zo kregen wij allemaal onze rust in ieder geval . Toen ik dr. Jurre Dinkla er een keer naar vroeg was zijn antwoord , als hij 16 is zegt hij heus niet meer schuif en op pa ik wil er tussen liggen . De westerse cultuur is een van de weinige waar de kinderen niet bij de ouders slapen !
    En iid hij heeft op gegeven moment zelf aangeven dat hij op z’n eigen kamer wilde slapen !

Geef een reactie