De kracht van jezelf zijn.

Be yourselfOver een schreeuwend hoofd & een fluisterend hart

Dichtbij jezelf blijven, hoe doe je dat? Wat houdt het eigenlijk in? Ik sta er de laatste tijd vaak bij stil. Door Jonah’s komst is me erg duidelijk geworden dat aanpassen inmiddels mijn tweede natuur is. Ik voel vaak goed aan wat anderen voelen/willen/denken en pas mijn gedrag daarop aan. Zo fijn, als anderen zich goed voelen! Toch? Of toch niet? Tuurlijk is dat fijn, maar niet als ik daardoor over mijn eigen grenzen ga. Niemand heeft wat aan een ‘neppe’ Yneke, ikzelf allerminst. Ik kan dus maar beter met de billen bloot!

Gelukkig heb ik een kind dat me enorm spiegelt en me daardoor ook erg helpt in dit proces. Steek ik niet lekker in mijn vel (oftewel: ga ik vééls te vaak over mijn eigen grenzen heen), dan is Jonah vaak ook niet in z’n hum. Uiteraard wil ik dat mijn kind zichzelf kan zijn. Als ik dat echter niet ben, welk voorbeeld heeft ‘ie dan? Perfect hoeft niet (zei de perfectionist haha), maar ik kan in ieder geval mijn best doen.

Om je een voorbeeld te geven van datgene waar ik tegenaan loop bij ‘mezelf zijn’: ik geef nog steeds borstvoeding. Iets wat ik vooraf nooit had gedacht, want borstvoeding is toch voor baby’s? Niet voor dreumesen & peuters. Hallooo, daar gaan we al! Lekker mee gaan in de mening van de massa. Jonah is inmiddels ruim 18 maanden en ik merk aan mezelf dat ik regelmatig echt mijn hoofd breek over het eventuele afbouwen van borstvoeding en dat ik er misschien maar eens mee moet gaan stoppen. Niet dat ik het niet fijn vind, absoluut niet. Sterker nog: ik vind het heel fijn en merk aan Jonah dat hij er enorm rustig van wordt. Een driftbui? Even bij mama aan de borst en de driftbui is meteen (écht meteen) over. ’s Avonds slaapt Jonah vaak ook niet makkelijk in en hij wil tussendoor ook nog wel eens wakker worden. Godzijdank heb ik borstvoeding, het wondermiddel dat hem snel weer naar dromenland brengt.

20140920_BorstvoedingYnJonah

In openbare gelegenheden of bij mensen die ik niet zo goed ken, voel ik inmiddels echter enige gène en geef ik liever geen borstvoeding meer. Vandaar ook mijn gepieker over het afbouwen. Ik voel ook de afkeur van mensen om me heen (of zijn dit mijn eigen hersenspinsels?). Ik hóór ze denken: “Zo’n groot kind aan de borst, géén gezicht! Dat is écht niet nodig” of “Oh, ben je moe? Je geeft nog steeds borstvoeding toch? Daar komt dat door!”. Gelukkig heb ik een schat van een vriend die met het nuchtere advies kwam om schijt te hebben aan de mening van een ander. Lekker mijn gevoel volgen! Als ik wil afbouwen, dan doen we dat. Dat hoeft ook niet opeens heel abrupt of snel. Niet afbouwen? Ook goed.

Luuk zette me eigenlijk weer even met beide benen op de grond. Even een paar keer diep ademhalen, in het moment zijn en vooral mijn hoofd niet op hol laten slaan. Wat betreft de borstvoeding, daar slaap ik nog wat nachtjes (of weekjes) over. Er is geen haast geboden, dus waar maak ik me druk om? Wat betreft mezelf zijn: the journey continues. Ik weet inmiddels wel hoe ik kan zorgen dat ik mezelf ben: door in dít moment te zijn. Als ik volledig bewust aanwezig ben in het nu, is er voor mijn hoofd weinig ruimte om me druk te maken over van alles en nog wat.

Mijn hoofd geeft ruis, terwijl mijn hart altijd de waarheid spreekt. Het probleem is echter dat mijn hoofd schreeuwt en mijn hart fluistert. Dat geschreeuw in mijn hoofd mag dus wel wat minder. Hoe kan ik anders mijn hart horen en echt mezelf zijn?

Wanneer ben jij jezelf? En wat helpt jou om jezelf te zijn?

Geef een reactie