De verwerking van een miskraam – even slikken en weer doorgaan?

3 - zaterdag 16 april 3Soms zijn er gebeurtenissen waar je van slag van raakt, klein en groot. Ik heb mezelf in die gevallen een overlevingsmechanisme aangeleerd: “Even slikken en weer doorgaan!”.  Lijkt misschien handig, maar dat is ’t niet. Onverwerkte emoties slaan zich namelijk ergens op en veroorzaken uiteindelijk altijd fysieke of geestelijke klachten. Het gezegde ‘met je schouders eronder’ bestaat bijvoorbeeld niet voor niets. Als je namelijk maar doorgaat en doorgaat en dus ‘ de schouders eronder zet’, krijg je vaak letterlijk last van je schouders. Zo is het met alles. Als je een gebeurtenis niet goed verwerkt, komt het er hoe dan ook uit. Onverwerkte emoties veroorzaken namelijk stress en we hebben niet voor niets talloze ziektes waarvan de hoofdoorzaak vaak stress is. Van een onverwerkte miskraam krijg je dus uiteindelijk ook last, dus gun jezelf de tijd en ruimte om dit te verwerken!  

Als ik kijk naar mezelf, dan laat ik mijn emoties al iets meer toe. Ik mag van mezelf bijvoorbeeld best verdrietig zijn, om grote en kleine dingen. Vaker ben ik echter nog steeds vrij hard voor mezelf. Ik heb me lange tijd gehouden aan de ‘niet piepen’-mentaliteit. Een mentaliteit die voor mijn gevoel nog steeds overheerst hier in Nederland en die je niet zo maar kwijtraakt. Als ik bijvoorbeeld alleen al terugdenk aan het feit dat ik gewoon naar mijn werk ging, terwijl ik er die ochtend achter kwam dat ik waarschijnlijk een miskraam kreeg (wat vervolgens ook gebeurde)… Ik moet dan nog steeds even slikken, hoe hard kon ik voor mezelf zijn? Dat werken lukte natuurlijk ook voor geen meter, maar mezelf ziekmelden? Nee, want wat moest ik dan zeggen? Moest ik dan een smoes verzinnen? Openheid bieden over de situatie wilde ik op dat moment namelijk ook niet. Doorwerken leek me daarom het beste. Ik had naderhand naar mijn eigen idee ook niet heel veel last van de miskraam. Lichamelijk wel, maar emotioneel? Neeuh, ging hartstikke prima met me!

Als ik er alleen nu aan terugdenk, word ik er verdrietig van. Niet zo zeer meer van de miskraam, wat ik een plaatsje heb gegeven. Nee, vanwege het feit dat ik zo hard was voor mezelf! Zo zonde en totaal niet nodig. Als dit me nu overkwam, zou ik het heel anders doen. Ik zou me uiteraard ziekmelden en mezelf de tijd gunnen dit verlies te verwerken. Ongeacht wat de omgeving daarvan denkt. Dat is namelijk toch iets, waar ik me destijds meer van aantrok dan nu: de mening van een ander. Nou ja, eigenlijk meer de mening die ik dacht dat veel mensen zouden hebben. Ik deelde mijn miskraam op dat moment namelijk alleen met mijn partner. Ik bedacht dus zelf wat anderen konden denken. In mijn hoofd denderden gedachtes rond, zoals: “Rond 7 weken is het nog geen mensje te noemen!” of “Een vroege miskraam? Weet je wat pas erg is? Een levensvatbaar baby’tje dat uiteindelijk dood wordt geboren” of “Het is maar beter zo, waarschijnlijk was het sowieso niet levensvatbaar”. Waar je hoofd al niet goed voor is ;-)! En waarschijnlijk was het kindje ook niet levensvatbaar en natuurlijk is een doodgeboren kindje verschrikkelijk! Dat maakte mijn miskraam echter niet minder verdrietig. Het was daarnaast MIJN verdriet. Hoe een ander een miskraam ervaart, kan totaal anders zijn en ook dat is goed. ALLES is goed.

Een miskraam blijft echter een verlies. Je had immers een kindje in je buik en na een miskraam opeens niet meer! En hoe klein zo’n mensje op zo’n moment ook is: het is al een mensje met een ziel. Zo zie ik dat in ieder geval. Dit kleine mensje heeft jou uitgekozen als moeder. Om heel kort te ervaren hoe het is om op aarde te leven, in jouw buik. Hoe bijzonder! Maar voordat je je korte zwangerschap kunt koesteren en blijdschap kunt voelen vanwege het feit dat je heel even een kindje bij je mocht dragen, mag je je emoties toelaten. Voel maar wat deze gebeurtenis met je doet en laat het vooral lekker toe.

Eigenlijk komt het er vooral op neer dat je jezelf de tijd en ruimte geeft. Ik verwerk dit soort dingen bijvoorbeeld het liefst alleen of met mijn partner. Op zo’n moment hoeft niet de hele wereld mee te leven, maar trek ik me liever even terug in mijn schulp. Dat is mijn meest natuurlijke reactie op een gebeurtenis als deze. Deed ik dit ook tijdens mijn miskraam? Nee. Ik verwerkte de miskraam nauwelijks. Ik ging door met m’n leven, ging gewoon aan het werk, vergat de miskraam en was na een aantal maanden opnieuw zwanger van ons prachtige zoontje.

Inmiddels heb ik mijn miskraam verwerkt, maar ik kan nog steeds niet helemaal begrijpen waarom ik in vredesnaam zo hard was voor mezelf. Toch een veroordeling naar mezelf toe. Dat mag ik dus nog loslaten :-). Voor alle vrouwen die een of meerdere miskramen hebben gehad wil ik zeggen: laat je emoties maar toe. Of je nou boos, verdrietig of teleurgesteld bent. En of je dit gevoel 1 uur, dagen of maanden hebt. Alles is goed, alles mag. Het is namelijk JOUW miskraam en JOUW gevoel. Niet dat van een ander.

 

Geef een reactie